ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ DREW BARRYMORE

Δημοσιεύθηκε στο Wellness

Η ταινία «Μου Λείπεις Ήδη» («Miss you Already») είναι μία από τις πιο πρόσφατες δουλειές της ηθοποιού. Μια ταινία που εξερευνά τη δια βίου φιλία ανάμεσα σε δύο γυναίκες, σε δύσκολους καιρούς. Σκηνοθετημένη από γυναίκα, την Catherine Hardwicke, γραμμένη και ερμηνευμένη από γυναίκες, φέρει μια πνοή αλλαγής την οποία η Drew Barrymore βρίσκει αρκετά ενδιαφέρουσα.

Γιατί θέλησες να κάνεις αυτήν την ταινία;

Μου φάνηκε μια πολύ όμορφη ιστορία για το πώς είναι να αγαπάς σε αυτήν τη ζωή. Και αυτό είναι το νόημα της ζωής. Μου φάνηκε σαν κάτι που θα ήθελα πραγματικά να δουν οι δύο κόρες μου. Πρόκειται για μια ταινία για τις γυναίκες φτιαγμένη από γυναίκες. Μου μίλησε σε κάθε επίπεδο. Ήταν πολύ συναισθηματική. Έχει όλα όσα περνάμε στη ζωή συμπυκνωμένα σε μια ταινία.

Όντας στο χώρο για τόσο πολύ καιρό, πώς αισθάνεσαι που η προσοχή στρέφεται προς τις γυναίκες;

Είναι υπέροχο. Είχα μόλις γεννήσει την όμορφη κορούλα μου, τη Φράνκι, όταν γύρισα αυτήν την ταινία. Είμαι μια μητέρα που μεγαλώνει δύο κορίτσια, και πρόκειται για μια ιστορία για τη δια βίου φιλία ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Και η συγγραφέας και η σκηνοθέτης είναι γυναίκες. Και για πρώτη φορά ήμουν τόσο συγκινημένη από τη σκοπιά των γυναικών και της θηλυκότητας και των κοριτσιών και από τις πτυχές αυτής της ταινίας. Ήταν πραγματικά μεγάλη επιρροή για μένα. Το ότι ολόκληρο το σύμπαν συγκρούστηκε και όλα αφορούσαν τις γυναίκες.

Αλλά η ίση αμοιβή απέχει ακόμη πολύ...

Ναι, και αυτό είναι εξαιρετικά λυπηρό και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να την κατακτήσουμε.

drew

Τι μπορεί να κάνει κανείς;

Αυτό είναι μια πολύ μεγάλη απάντηση. Και είναι πολύ περίπλοκο. Μακάρι να ήταν εύκολο. Να κάνεις ό,τι χρειάζεται. Σε ολόκληρη τη ζωή μου έχω υπάρξει ένα άτομο που κάνει ό,τι χρειαστεί, χωρίς να τη “φέρνω” στους άλλους. Αυτό πρέπει να κάνει κανείς.

Σε έκανε αυτή η ταινία να αναλογιστείς τη σχέση με την καλύτερη φίλη σου; Και θα ήθελες να είχες μια τέτοια φίλη;

Είμαι τόσο χαρούμενη όταν μου λένε, «πήγα και τηλεφώνησα στην καλύτερή μου φίλη μετά από αυτήν την ταινία». Άκουσα χθες το βράδυ ότι ο ορισμός της επιτυχίας είναι η ανακούφιση. Και νιώθω ανακούφιση κάθε φορά που ακούω κάποια να το λέει. Και ενθουσιασμό.

Στην ταινία συμβαίνει κάτι τραγικό. Έχεις βιώματα από ανθρώπους με καρκίνο του μαστού;

Ναι. Από ανθρώπους που ξέρω, που είναι κάποιοι από αυτούς που αγαπώ περισσότερο στον κόσμο. Η πεθερά μου και η συνεργάτης μου, Nancy Juvonen, η οποία είναι η ηρωίδα μου, έχασαν και οι δύο τη μητέρα τους. Και οι δύο μου είπαν πώς είναι να βιώνεις πραγματικά κάτι τέτοιο. Είναι μια πολύ μακρά, παρατεταμένη διαδικασία. Και υπάρχει χιούμορ και απογοήτευση και εξάντληση, καθώς και φροντίδα και ανιδιοτέλεια και δόσιμο του είναι σου στον άλλο. Για μένα αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Στην πραγματικότητα, ήταν τα πάντα. Νιώθω ότι μια ταινία, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις, μερικές φορές δεν συλλαμβάνει την πραγματικότητα, ούτε καν τις ήσυχες στιγμές. Επειδή προσπαθούμε να χωρέσουμε τα πάντα στην ταινία. Είναι μια καθημερινή ρουτίνα.

Η ταινία συγκεντρώνει τη ζωή και τη φιλία και τα βιώματα που έχει αυτή η ομάδα ανθρώπων μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Μερικές φορές εξισορροπεί την πραγματικότητα και το χιούμορ και την ηρεμία και τη δύναμη που πηγαίνει μαζί, και πολύ χρόνο και εμπειρία και την πεποίθηση ότι πρόκειται για μια ολόκληρη ζωή μαζί με αυτούς τους ανθρώπους.

Τι είναι η ζωή;

Είναι σύντομη. Αυτό είναι. Και δεν το θυμάσαι αυτό, έως ότου αφήσεις τα πάντα να κατασταλάξουν κάπως και όταν χρειάζεται να είσαι εκεί και να αγαπάς περισσότερο.

Photosource

Δημοσιεύθηκε στο Wellness